ΚΥΡΙΛΛΟΣ

Μητροπολίτης τῆς ἁγιωτάτης Μητροπόλεως Ρόδου, πρός τόν ἱερόν κλῆρον καί τόν χριστώνυμον λαόν τῆς καθ̉  ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

«Δι̉ ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη  Παιδίον νέον, ὁ πρό αἰώνων Θεός».

            Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά.

Στεκόμαστε ἐκ νέου και ἐφέτος ἐνώπιον τῆς Φάτνης τῆς Βηθλεέμ, ὅπου τελεῖται τό μέγα καί παράδοξο θαῦμα. Σήμερα ἐγεννήθη «δι̉ ἡμᾶς Παιδίον νέον, ὁ πρό αἰώνων Θεός». Σήμερα ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ εὐφραίνονται, οἱ Ἄγγελοι καί οἱ ἄνθρωποι πνευματικῶς συμπανηγυρίζουν. Σήμερα ὅλοι καί ὅλα ἑνώνoνται. Ὁ Λόγος τοῦ Πατρός σαρκοῦται, γίνεται ἄνθωρπος καί ἁγιάζει ὅλη τή φύση, ἀποκαλύπτοντας τήν ἀνεκτίμητη ἀξία τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Ὁ Ἄχρονος Θεός δέχεται ἀρχή καί εἰσέρχεται στόν κόσμο ὥστε νά μᾶς χαρίσει τήν αἰωνιότητα. Ὁ ἀχώρητος χωρεῖται ἐν σπηλαίῳ καί περιβάλλεται ἀπό τήν ἁγνή στοργή τῆς Παναγίας καί τήν προστασία τοῦ  δικαίου Ἰωσήφ. Ὁ Πλούσιος πτωχεύει γιά μᾶς ὥστε ἐμεῖς νά γίνουμε πλούσιοι. Ὁ Ταπεινός Θεάνθρωπος φανερώνεται, ὑψώνοντας τό ἀνθρώπινο γένος. Σήμερα ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης ἀνέτειλε καί ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ ἁπλώνεται σέ ὅλο τόν κόσμο ὡς φῶς ἀνέσπερο, χαρίζοντας ἐλπίδα καί σωτηρία σέ κάθε ψυχή πού διψᾶ νά γευτεῖ τήν ἀγάπη, πού πονᾶ καί ἀναζητᾶ παρηγοριά, καί πού ἀγωνιᾶ νά προσεγγίσει τήν ἀλήθεια, νά ἀνακαλύψει τό νόημα τῆς ζωῆς καί νά συναντήσει ἁγνή ἀνθρωπιά.

Ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ, πού φανερώνεται στή Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, δέν ἔχει ἰδιοτέλεια· «ὁ ἀχώρητος παντί» χωρεῖται στή φάτνη, ὄχι γιά νά ζητήσει, ἀλλά γιά νά χαρίσει. Ὁ προαιώνιος Θεός γίνεται θεῖο Βρέφος καί εἰσέρχεται στήν ἀνθρώπινη ἱστορία χωρίς ἀξιώσεις. Τό Βρέφος τῆς Βηθλεέμ δέν προσφέρει δύναμη πού ἐπιβάλλεται, ἀλλά ἀγάπη πού σιωπᾶ καί παραμένει. Ἔτσι, ἀποκαλύπτεται ὅτι ἡ σωτηρία δέν γεννιέται ἀπό τήν ἰσχύ, ἀλλά ἀπό τή σχέση· ὄχι ἀπό τόν φόβο, ἀλλά ἀπό τήν ἐμπιστοσύνη. Μέσα στήν ἀδυναμία τοῦ Θείου Βρέφους λάμπει ἡ δύναμη τῆς θείας ταπείνωσης. Δέν ὑπάρχει τίποτε πού νά συγκινεῖ καί νά ἑλκύει περισσότερο τόν Θεό ἀπό τήν ταπεινή φροντίδα καί τό ἐνδιαφέρον γιά τόν συνάνθρωπο.

Τοιουτοτρόπως ἡ γέννηση τοῦ Χριστοῦ καταλύει τήν ἀγριότητα τῶν τυράννων. Μέσα ἀπό τό φῶς τοῦ Θείου Βρέφους κάθε μορφή βίας ἀποκαλύπτεται ὡς σκοτάδι. Ἡ Γέννηση φέρνει εἰρήνη στή γῆ, ὅπως τό εἶχε προαναγγείλει ὁ Προφήτης: «Παιδίον θά γεννηθεῖ γιά μᾶς … πού θά φέρει εἰρήνη» (Ἡσαΐα 9,6). Αὐτό τονίζει καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μέ ἔμφαση: «Αὐτός, ὁ Χριστός, εἶναι ἡ εἰρήνη μας» (Ἐφεσ. 2,14). Ποιός μπορεῖ νά δεῖ τήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ φάτνῃ καί νά μή γαληνέψει; Ποιός μπορεῖ νά γιορτάσει τό γεγονός τῆς Ἐνσάρκωσης καί νά μή μιμηθεῖ τόν Χριστό, ὁ Ὁποῖος προσφέρει καί προσφέρεται, ὁ Ὁποῖος δέχεται δῶρα καί ὁ Ἴδιος μοιράζει τά δικά Του δῶρα; Ποιός μπορεῖ νά μήν ἀκολουθήσει  τούς τρεῖς Μάγους, πού Τοῦ προσφέρουν δῶρα, καί νά μήν προσφέρει καί αὐτός τά πολύτιμα δῶρα τῆς ἀγαλλίασης, τῆς εἰρήνης καί τῆς συμπόνιας στόν συνάνθρωπο; Γιατί ὅποιος προσφέρει τόν ἑαυτό του στόν συνάνθρωπό του εἶναι σάν νά τόν ἔχει προσφέρει στόν Χριστό.

Συνηθίζεται μέσα στίς γιορτές νά δίνουμε δῶρα στά παιδιά γιά νά τούς δείξουμε τήν ἀγάπη μας, καί καλῶς κάνουμε. Στά Χριστούγεννα ὁ Θεός ἀποκαλύπτει τήν ἀνεκτίμητη ἀξία τοῦ παιδιοῦ, ὄχι μέ λόγια, ἀλλά μέ τόν τρόπο τῆς παρουσίας Του. Ὡς Θεῖο Βρέφος, ἁγιάζει κάθε παιδί πού ἔρχεται στόν κόσμο. Ἔτσι, τό παιδί δέν εἶναι ἁπλῶς μιά ἐλπίδα γιά τό μέλλον ἀλλά, πολύ περισσότερο, φορέας τοῦ παρόντος τῆς Βασιλείας Του.

Ὡστόσο, καθώς στεκόμαστε μέ δέος μπροστά στή φάτνη, οἱ καρδιές μας λυγίζουν ἀπό λύπη γιά τά παιδιά τοῦ σημερινοῦ κόσμου τῶν ὁποίων ἡ ζωή δέν γνωρίζει τήν εἰρήνη τῆς Βηθλεέμ. Ἡ κραυγή καί ὁ πόνος τῶν ἀθώων δέν σταματάει. Οἱ ἐξουσίες τοῦ κόσμου τούτου συνεχίζουν αὐτό πού ἔκανε ὁ Ἡρώδης, πού μέ βία ἐπιχείρησε νά ἀφανίσει τό Θεῖο Βρέφος, νά ἐξουδετερώσει τή δύναμη τῆς ἀγάπης καί νά ἀμαυρώσει τήν ἁγνότητα τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, ὥστε νά μή χάσει τήν ἐξουσία του πάνω στούς ἀνθρώπους.

Ἡ καταστροφική αὐτή βία ἀντηχεῖ σήμερα σέ ἀναρίθμητες μορφές: στή θανάτωση παιδιῶν μέσω τοῦ πολέμου καί τοῦ μίσους, στή σιωπηλή ἐξόντωση τῶν ἀγέννητων, στήν αἰσχρή ἐκμετάλλευση τῶν ἀνηλίκων, στήν ἐγκατάλειψη καί τήν κακοποίηση ἀπό γονεῖς καί κοινωνικές ὁμάδες, μέ κάθε πράξη πού τραυματίζει τήν ἀξιοπρέπεια τῶν μικρότερων καί πιό εὐάλωτων.

Δέν μποροῦμε νά σιωποῦμε μπροστά σέ τέτοιο πόνο. Τό Παιδί τῆς Βηθλεέμ, πού ἔγινε πρόσφυγας καί μεγάλωσε ὑπό τή σκιά τῆς βίας, ταυτίζεται μέ κάθε παιδί τοῦ ὁποίου ἡ ζωή ἀπειλεῖται, τό σῶμα παραβιάζεται, ἡ ψυχή γίνεται ἀντικείμενο ἐκμετάλλευσης, καί ἡ ἐλπίδα του σκοτίζεται ἀπό τόν φόβο.

Ἡ προστασία τῶν παιδιῶν δέν εἶναι ἁπλῶς κοινωνική ὑποχρέωση· εἶναι θεία ἐντολή, ἱερή λειτουργία πού τελεῖται στήν καθημερινή ζωή τῶν πιστῶν. Ὁ Χριστός μᾶς τονίζει: «Ὃς ἐὰν δέξηται ἓν παιδίον τοιοῦτον ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου, ἐμὲ δέχεται» (Ματθ. 18,5).

Ἰδιαίτερη εἶναι ἡ εὐθύνη τῶν γονέων, οἱ ὁποῖοι καλοῦνται νά γίνουν φύλακες ζωῆς, παράδειγμα ἀγαπητικῆς σχέσης, καί ὄχι ἐξουσιαστές συνειδήσεων. Ἡ γονεϊκότητα εἶναι ἱερή διακονία. Τό παιδί δέν εἶναι κτῆμα μας, οὔτε προέκταση τῶν ἀνεκπλήρωτων ἐπιθυμιῶν μας. Εἶναι πρόσωπο μοναδικό, εἰκόνα Θεοῦ, κληρονομιά ἐλευθερίας. Κάθε λόγος πού ταπεινώνει, κάθε πράξη πού φοβίζει, κάθε σιωπή πού ἐγκαταλείπει, κάθε παραβίαση τῆς ἐλευθερίας πού καλλιεργεῖ τήν πλεονεξία καί τήν ἀνευθυνότητα χαράσσουν πληγές πού συνοδεύουν τό παιδί σέ ὅλη του τή ζωή.

Ὅμως, ἡ εὐθύνη δέν σταματᾶ στήν οἰκογένεια. Κάθε χριστιανός, κάθε κοινότητα, κάθε ἐνορία καλοῦνται νά γίνουν τόπος προστασίας, θεραπείας καί ἐλπίδας. Δέν ἐπιτρέπεται νά κλείνουμε τά μάτια οὔτε νά καλύπτουμε τό κακό στό ὄνομα μιᾶς ψευδοῦς εἰρήνης. Ἡ σιωπή μπροστά στήν κακοποίηση εἶναι συνενοχή καί ἡ Ἐκκλησία καλεῖται νά εἶναι ἡ φωνή τῶν ἀνυπεράσπιστων.

«Στή Βηθλεέμ γεννιέται ὁ Λόγος, γιά νά ἀναπλάσει τούς ἀνθρώπους τῆς γῆς· καί παίρνει σάρκα, γιά νά κληρονομήσουμε τήν ἀφθαρσία». Ἡ κληρονομιά αὐτή δέν εἶναι ἐπίγειος πλοῦτος οὔτε πρόσκαιρη ἀσφάλεια, ἀλλά συμμετοχή στήν ἴδια τή ζωή τοῦ Θεοῦ. Μέσα ἀπό τή Γέννηση τοῦ Χριστοῦ κληρονομοῦμε κοινωνία ἀντί γιά ἀπομόνωση, ἐλπίδα ἀντί γιά φόβο, ἀθανασία ἀντί γιά θάνατο. Τό Παιδί τῆς Βηθλεέμ προσλαμβάνει τή φτώχεια μας, τήν εὐθραυστότητά μας καί τή θνητότητά μας, καί σέ ἀντάλλαγμα μᾶς χαρίζει τά πλούτη τῆς θείας ζωῆς καί τήν ὑπόσχεση μιᾶς Βασιλείας πού δέν διασαλεύεται.

Τό θεῖο Βρέφος τῆς Βηθλεέμ ἐμπιστεύεται τόν ἑαυτό Του στή φροντίδα μας, ρωτώντας ποιά κληρονομιά θά ἀφήσουμε πίσω μας. Ἔχοντας λάβει τή θεία κληρονομιά τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, ἔχουμε τήν εὐθύνη νά παραδώσουμε στά παιδιά μας ἕναν κόσμο πού δέν βασίζεται στά πλούτη καί τήν κερδοσκοπία, πού δέν παράγει βία καί μισανθρωπία, ἕναν κόσμο πού εἶναι θεμελιωμένος στήν ἀξιοπρέπεια καί τόν σεβασμό τῆς κάθε ἀνθρώπινης ζωῆς, στή δυνατότητα νά δημιουργηθοῦν σχέσεις ἀγάπης, στήν ἀλληλο-εμπιστοσύνη, τή φιλανθρωπία καί τήν εἰρήνη· ἕναν κόσμο πού ψάλλει διαρκῶς μαζί μέ τούς ἀγγέλους τό «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία».

Μέ αὐτές τίς σκέψεις προσεγγίζουμε τὴν Φάτνη για να προσκυνήσουμε τὸν Ἐναθρωπήσαντα Κύριο, εὐχόμενοι ἐγκαρδίως ἀληθινά, εἰρηνικά, εὐφρόσυνα καὶ εὐλογημένα Χριστούγεννα, μέ εἰρήνη, ἀγάπη, κατανόηση καί εὐαισθησία.

Χριστούγεννα τοῦ δισχιλιοστοῦ, καί εἰκοστοῦ πέμπτου σωτηρίου ἔτους

Διάπυρος πρός Χριστόν τεχθέντα εὐχέτης πάντων ἡμῶν.

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

†Ο  ΡΟΔΟΥ   ΚΥΡΙΛΛΟΣ